"ఇంతకీ మనల్లనయ్య ఆలోచన ఫలించిందా లేదా చిలుకమ్మా?" అడిగాను.
"చెపుతాను కదయ్యా? అంత ఆత్రమెందుకు?" సీతాకోక చిలుక అంది.
"చంటోడు ఇప్పుడే కాస్త బుద్ధిగా ఉన్నాడు. కథ చెప్పెయ్యి చిలుకమ్మా! లేందే మధ్యలో అడ్డు తగులుతాడు. మళ్ళా నీ ఇష్టం," తను అంది. సీతాకోక చిలుక నవ్వి కొనసాగించింది.
"అలా కన్నయ్య అడుగగానే ఆ గొల్ల భామ అమాయకంగా రెండు కుండల వెన్న, రెండు కుండల పాలూ తెచ్చి గడప లోపల పెట్టింది.
’నంద మహారాజా! వచ్చి తీసుకొనుడు. అయ్యా, అమ్మా ఇంట లేరు. నేను తెర చాటుకెళ్ళెదను.’
చిన్ని కన్నయ్య ఆ పిల్ల లోనకెళ్ళటం చూసి, తన నేస్తులను రమ్మన్నాడు.
’ఒరే అనుమానమొస్తుందేమోరా?’ ఒక నేస్తుడన్నాడు. కన్నయ్య ’ష్! సద్దు చెయ్యకండి. వచ్చి చూచిన ఇబ్బంది. అయ్య చెప్పులున్నాయి కదా. వాటి శబ్దం చేసుకుంటూ వెళ్తాను. అది విని వచ్చింది అయ్యే అనుకుంటారు,’ అంటూ లోనకేళ్ళి, మిగిలిన వారి నొచ్చి తను పట్టుకోగా మిగిలిన మూడు కుండలనూ తీసుకోమన్నాడు. వాళ్ళు అలాగే తీసుకున్నారు. చుట్టుప్రక్కల చూసుకుని మనల్లనయ్య బృందం చిన్నగా ఆ ఇంటి బయటకొచ్చి, మెల్లగా వనంలోకి జారుకున్నారు. ఒక చోట ఆ కుండలనుంచారు. ఆ మిత్ర బృందానికి నోట్లో నీరూరుతున్నది. కమ్మటి వెన్నమీగడల వాసనలు వారిని నిలువనీయడం లేదు.
’ఎంజేద్దాం కిట్టయ్యా?’ అడిగాడొక నేస్తం.
’మనమొక కుండ మాత్రమే తీసుకోవాలి,’ కన్నయ్య అన్నాడు.
’ఒక కుండా? మనకు చాలినట్టే. మొత్తం ఐదుగురమున్నాము. ఎలా చాలుతుందయ్యా?’
’అది ఏదైనా సరే. ఇవాళ మనకు ఒక కుండే. అంతే. ఇది నా మాట.’
’తప్పుతుందా కిట్టయ్యా. నీ మాటన్నాక. సరేగానీ, ఆ మిగిలిన మూడు కుండలెవరికి?’
*** *** ***
"సాయంత్రం. ఆలమందలు ఇళ్ళకెళుతున్నాయి. గోప బాలురు వాటి వెనుక. కన్నయ్య మిత్ర బృందం వాళ్ళ వాళ్ళ ఆవులను తీసుకుని ఇళ్ళకు చేరారు. చీకటి పడుతుండగా నందుడొచ్చాడింటికి. వస్తూనే పెద్ద కేక వేశాడు. ’కృష్ణా! ఎక్కడున్నావ్?’
ఇల్లు ప్రతిధ్వనించింది. యశోదమ్మ ఉలిక్కి పడింది. అమ్మ వళ్ళో కూచున్న మనల్లనయ్య...
"ఆగాగు, ఒక్క క్షణం... మనల్లనయ్య భలే అన్నావే! మనల్లనయ్య... భలే చెప్పావు అబ్బాయీ," అంటూ సీతాకోక చిలుక ఆయాసం తీర్చుకోటానికా అన్నట్టు ఇందాకటి నుంచీ పట్టుకున్న దొన్నెలోని నీరంతటినీ గొంతులో ఒంపేసుకుని అంది. "భలే పదం వాడావయ్యా. బాగుంది. బాగుంది. మనల్లనయ్య."
"ఇందులో నేను చేసిందేముంది సీతాకోక చులుకమ్మా! అంతా మనల్లనయ్య మాయే. అలా అలవోగ్గా పలికించేశాడు. ఎమ్తైనా మనందరి వాడు కదా. తన కథ వింటున్నామని...," చిన్నగా నవ్వాను. ఇంతలో తను నా వళ్ళో తల పెట్టుకుని పడుకుంది.
"నీ నెచ్చెలి అలసినదేమో అబ్బాయీ! కాస్త ఆపుదామా?"
"లేదు చిలుకమ్మా లేదు. ఆపొద్దు. మాకు కన్నయ్య లీలలు వింటుంటే అస్సలు అలసట ఉండదు. నేను వళ్ళో పడుకుంటే తను అల్లరి చెయ్యక బుద్ధిగా ఉంటాడు. నువ్విప్పుడే పొగిడావు కదా. వాలమొచ్చునేమో, మాటల కరవాలములతో నిన్ను ఆట పట్టించునేమో అని నేనిల్లా పడుకున్నా. నువ్వు చెప్పమ్మా. పాపం చిన్ని కన్నయ్యకు ఏమయింది? నందునికి విషయం తెలిసి ఏమన్నా అన్నాడా? నేనోపలేనమ్మా. కన్నయ్యకి భయమేసిందేమో పాపం. త్వరగా చెప్పవమ్మా!" తను గుక్క త్రిప్పుకోకుండా అనేసింది.
నాకూ ఊపిరాడటం లేదు. కన్నయ్యను నంద మహారాజు కొట్టాడా ఏమని భయంగా ఉంది.
ఇక్కడ నుంచీ తనందుకుంటుంది.
